Saturday, July 18, 2009

در گلستانه

دشت‌هايي چه فراخ!
كوه‌هايي چه بلند
در گلستانه چه بوي علفي مي‌آمد!
من در اين آبادي، پي چيزي مي‌گشتم:
پي خوابي شايد،
پي نوري، ريگي، لبخندي.

پشت تبريزي‌ها
غفلت پاكي بود، كه صدايم مي‌زد.

پاي ني‌زاري ماندم، باد مي‌آمد، گوش دادم:
چه كسي با من، حرف مي‌زند؟
سوسماري لغزيد.
راه افتادم.
يونجه‌زاري سر راه.
بعد جاليز خيار، بوته‌هاي گل رنگ
و فراموشي خاك.

لب آبي
گيوه‌ها را كندم، و نشستم، پاها در آب:
"من چه سبزم امروز
و چه اندازه تنم هوشيار است!
نكند اندوهي، سر رسد از پس كوه.
چه كسي پشت درختان است؟
هيچ، مي‌چرد گاوي در كرت
ظهر تابستان است.
سايه‌ها مي‌دانند، كه چه تابستاني است.
سايه‌هايي بي‌لك،
گوشه‌يي روشن و پاك،
كودكان احساس! جاي بازي اين‌جاست.
زندگي خالي نيست:
مهرباني هست، سيب هست، ايمان هست.
آري
تا شقايق هست، زندگي بايد كرد.

در دل من چيزي است، مثل يك بيشه نور، مثل خواب دم صبح
و چنان بي‌تابم، كه دلم مي‌خواهد
بدوم تا ته دشت، بروم تا سر كوه.
دورها آوايي است، كه مرا مي‌خواند."

- سهراب سپهری، حجم سبز، در گلستانه

2 نظر:

Charkh o falak said...

بالاخره تونستم وارد وبلاگت بشم یه مدت اجازه نمی داد؛ راستش با این فیس بوک هم خیلی حال نمی کنم؛ من اتفاقا قبل از انتخابات که خیلی شاد و سر حال بودم این شعر رو خوندم؛ اما اون قسمت نکند اندوهی سر رسد از... خیلی تنم رو لرزوند؛ و دقیقا مصادف با اون بیست دقیقه وقت غیر قانونی محمود گرمسار بود که خودش و مقامش هم مثل وقتش غیر قانونیه؛انگار که چیزی بهم الهام شده بود

Anonymous said...

hassan:sher jalebi bod be zoodi matalebi darbareh nehzat matalaeb jadidi minevisam