تو این انتخابات، نتیجه اهمیت زیادی نداره. بهخصوص که با توجه به یکی بودن ناظر و مجری و کاندیدا (و حتی شاید رأی دهندگان!) احتمال برگزاری انتخابات سالم خیلی کم میشه اما ما باید تو این انتخابات مشق دموکراسیخواهی خودمون رو تمرین کنیم. فراموش نکنید که هر حرکتی که در راه این انتخابات انجام بدید، خدمتی هست به بشریت، آزادی و حقوق انسانی؛ خدمتی به آیندهی ما و فرزندانمون و تلاشی برای رهایی ایران عزیز از این گردابی که به هزارویک دلیل گرفتارش شده. پس فراموش نکنید:
1- هرکسی رو که میتونید تشویق به مشارکت کنید. تحریم هیچ فایدهای نداره چون یه عده همیشه رأی میدن. تنها نتیجهی رأی ندادن اینه که برگهرأیهای بیشتری در اختیار متقلبین قرار بگیره. عوضش شانس موفقیت ما در رأی دادن اونهایی است که همیشه رأی نمیدن. دیگران رو آگاه کنید نه اینکه در معذوریت یا رودربایستی اخلاقی قرار بدید. برای روز رأیگیری قرار بذارید و دستهجمعی برید که مطمئن بشید کسی دودره نمیکنه.
2- فهرست نامزدهای مورد علاقهی خودتون رو از قبل بنویسید. هیچ بعید نیست که در روز انتخابات، هیأتهای اجرایی با توسل به هزار بهانهی غیرقانونی اسامی بعضی از کاندیداها رو تو شعبهی محل برگزاری ننوشته باشن. کاندیداها رو به ترتیب زیر انتخاب کنید: اول از ائتلاف اصلاحطلبان، دوم از اعتمادملی، سوم اگه فهرست کامل نشد به کاندیداهای راست میانه و راست سنتی رأی بدید (یک هدف فرعی انتخابات باید این باشه که افراطیون رأی نیارن و اصلاحطلبنماها هم بیخیال این جنبش بدبخت یتیممونده بشن)، چهارم دیگه بسه اگه بازم جای خالی دارید حتماً جاهای خالی رو خط بکشید تا زمینهی سوءاستفاده از بین بره. اگر نمیخواید به کسی رأی بدید بهترین راه اینه که در شعبه حاضر بشید و یک رأی بندازید که در اون روی محل نوشتن اسامی همهی کاندیداها رو خط کشیدید. اینجوری مطمئن میشید که یه برگهی سفید کمتر برای تقلب وجود داره.
3- گزک به دست آقایون اصولگرا ندید. اسامی رو با آرامش و دقیقاً به همون ترتیب که تو فهرست رسمی وزارت کشور نوشته شده تو برگه بنویسید. دقت کنید! این همه وقت تو عمرتون تلف میکنید. یکیدوساعت هم برای رأی دادین بماسید!
نق نزنید! نگید دو بار رأی دادیم هیچی نشد! نگید با رأی من یکی هیچی عوض نمیشه! فراموش نکنید علیرغم تمام اشتباهات، تحریمها و تقلبها باز هم جنبش اصلاحطلبیها در ایجاد یک اتحاد مقطعی در مدت یکهفته بین دور اول و دوم انتخابات ریاستجمهوری گذشته موفق بود. این موفقیت قابل تکرار و گسترش هست. بزرگترین شاهد در موفقیت این تجربه، ترس حاکمیت از تکرار اون بود که با توقیف شرق (به عنوان محور تبلیغ اون اتحاد) خودش رو نشون داد. ما باید بارهاوبارها بر حق خودمون پافشاری کنیم. مهم نیست چقدر طول میکشه. مهم اینه که آرزوی قلبی مخالفان دموکراسی (یعنی عدم شرکت پرتعداد مردم) برآورده نشه. فراموش نکنید که رمز موفقیت اونا همیشه در این بوده که امثال ما رو از رفتن به پای صندوق بازدارن.
1- هرکسی رو که میتونید تشویق به مشارکت کنید. تحریم هیچ فایدهای نداره چون یه عده همیشه رأی میدن. تنها نتیجهی رأی ندادن اینه که برگهرأیهای بیشتری در اختیار متقلبین قرار بگیره. عوضش شانس موفقیت ما در رأی دادن اونهایی است که همیشه رأی نمیدن. دیگران رو آگاه کنید نه اینکه در معذوریت یا رودربایستی اخلاقی قرار بدید. برای روز رأیگیری قرار بذارید و دستهجمعی برید که مطمئن بشید کسی دودره نمیکنه.
2- فهرست نامزدهای مورد علاقهی خودتون رو از قبل بنویسید. هیچ بعید نیست که در روز انتخابات، هیأتهای اجرایی با توسل به هزار بهانهی غیرقانونی اسامی بعضی از کاندیداها رو تو شعبهی محل برگزاری ننوشته باشن. کاندیداها رو به ترتیب زیر انتخاب کنید: اول از ائتلاف اصلاحطلبان، دوم از اعتمادملی، سوم اگه فهرست کامل نشد به کاندیداهای راست میانه و راست سنتی رأی بدید (یک هدف فرعی انتخابات باید این باشه که افراطیون رأی نیارن و اصلاحطلبنماها هم بیخیال این جنبش بدبخت یتیممونده بشن)، چهارم دیگه بسه اگه بازم جای خالی دارید حتماً جاهای خالی رو خط بکشید تا زمینهی سوءاستفاده از بین بره. اگر نمیخواید به کسی رأی بدید بهترین راه اینه که در شعبه حاضر بشید و یک رأی بندازید که در اون روی محل نوشتن اسامی همهی کاندیداها رو خط کشیدید. اینجوری مطمئن میشید که یه برگهی سفید کمتر برای تقلب وجود داره.
3- گزک به دست آقایون اصولگرا ندید. اسامی رو با آرامش و دقیقاً به همون ترتیب که تو فهرست رسمی وزارت کشور نوشته شده تو برگه بنویسید. دقت کنید! این همه وقت تو عمرتون تلف میکنید. یکیدوساعت هم برای رأی دادین بماسید!
نق نزنید! نگید دو بار رأی دادیم هیچی نشد! نگید با رأی من یکی هیچی عوض نمیشه! فراموش نکنید علیرغم تمام اشتباهات، تحریمها و تقلبها باز هم جنبش اصلاحطلبیها در ایجاد یک اتحاد مقطعی در مدت یکهفته بین دور اول و دوم انتخابات ریاستجمهوری گذشته موفق بود. این موفقیت قابل تکرار و گسترش هست. بزرگترین شاهد در موفقیت این تجربه، ترس حاکمیت از تکرار اون بود که با توقیف شرق (به عنوان محور تبلیغ اون اتحاد) خودش رو نشون داد. ما باید بارهاوبارها بر حق خودمون پافشاری کنیم. مهم نیست چقدر طول میکشه. مهم اینه که آرزوی قلبی مخالفان دموکراسی (یعنی عدم شرکت پرتعداد مردم) برآورده نشه. فراموش نکنید که رمز موفقیت اونا همیشه در این بوده که امثال ما رو از رفتن به پای صندوق بازدارن.
2 نظر:
ناصر خیلی شاکی بود اونوقتا منم لج آورده بودم که چرا همه گیر دادن به قیافه ی یه آدم ...
دارم دیگه کم کم اعتقاد پیدا می کنم زشتی درون آدما به بیرونشون هم سرایت می کنه .
سلام علی جان
خیلی حال کردم. تو اومدی ایران حتما برو تو خط تحزب. بدون هیچ گونه اغراقی موفق می شی.
Post a Comment